Deed onze Nederlandse bobslee captain er goed aan om te stoppen met de game? Wat zijn de afwegingen die je maakt als je in zijn schoenen staat? Over een nacht ijs ging die zeker niet. Ik kan er wel een paar voor hem bedenken: misschien de snelheid van de baan, de kwaliteit van de bobslee, stuurmanskunsten. Dat alles afgewogen tegen de risico’s dat je het gaat afleggen tegen natuurkundige krachten.  Dat je snelheden bereikt die boven je vermogen zouden kunnen gaan. Dat weeg je op tegen wat er te winnen en wat te verliezen valt. Wat zet je er voor op het spel? Het besparen van ernstige consequenties van een ongeluk? Hoe goed kun  je dergelijke risico’s afwegen? Is het ratio of emotie? Vind je bij nader inzien dat je niet goed bent voorbereid voor deze sport? Of was deze challenge een maatje te groot?

De uiteindelijke doorslag gaf de snelheid die bereikt kan worden op de baan versus de beheersbaarheid van de ook al supersnelle bobslee. Is dit een voorbeeld van een situatie waarbij omstandigheden en materiaal de menselijke vaardigheden overtreffen? Of zou de veronderstelde wedstrijduitkomst gewoon niet voldoende compensabel zijn. Wat zou jij doen? Welke afwegingen zou jij maken?

Stel je voor dat je zijn coach bent, welke vragen zou je hem stellen? Zou je focussen op zijn afweegproces van "yes or no", of zou je alleen focussen op go, go go. Heb je weleens een situatie op je werk meegemaakt die vergelijkbaar is? Bijvoorbeeld: je moet een topprestatie leveren, of een cruciale beslissing nemen. De uitkomst van wat je ook kiest is van verstrekkende betekenis. Niet alleen voor je carrière maar misschien ook wel voor de continuïteit van je bedrijf of je team. Bijvoorbeeld een investering doen in innovatie die jouw bedrijf mogelijk uit het slop haalt en weer concurrentiekracht geeft. Maar die ook je solvabilieit tot kritische dieptes trekt. Of besparen op kosten waarbij je fors moet snijden in fte’s. Gedwongen ontslagen niet te vermijden.

Hoe maak je die afwegingen? Kom je tot een besluit of zeg je “geef mijn portie maar aan fikkie”. Ik trek me terug want ik vind het gewoon te link. Die vier jaar training vooraf was toch eigenlijk te kort. Lastig hè. Maar wat vinden we nu van het stoppen van Edwin van Calker: was het lef of laf? Groots vind ik het in ieder geval wel. Typisch voorbeeld van je ego even opzij zetten. Gelukkig hebben miljoenen toeschouwers weer een geweldig onderwerp bij de koffie of borrel.

 

 

 

1. Marc Loohuis01-03-2010 10:44:13
Homepage: http://www.expand.nl

Het heeft een beetje iets van, ik fiets de berg wel op....maar durf nu niet meer naar beneden. Bovendien vraag ik me af wat je zwaarder laat wegen, je eigen angsten of het feit dat door jouw NEE ook je teammaten "voor niets" naar vancouver zijn gekomen.
Inderdaad een lastige vraag....

---