Ben ik een feministe?

15/12/2015 Leestijd: 5 minuten

Ik leef en werk en zorg voor mijzelf en mijn dochters (ja, in die volgorde ja) en ben daarin onafhankelijk. Je zou kunnen zeggen dat dit mij een gelijkwaardige positie geeft ten opzichte van de man, ik draag bij aan het BNP, gebruik mijn stemrecht, geef mijn dochters het voorbeeld van een vrouw in regie i.p.v. ze alleen de sprookjes voor te lezen over prinsen op het witte paard, terwijl al stofzuigend door het huis te sloven. (Heerlijk even chargeren zo af & toe!) Kortom; de boodschap die ik mijn dochters mee wil geven is: "Wij regelen ons eigen leven zelf omdat wij daarvoor de mogelijkheden hebben en dat voelt goed, tot op het niveau van je ziel omdat dit maakt dat je je volledige capaciteiten in kan zetten…" 

Dit artikel in de Volkskrant zette mij vandaag aan het schrijven van dit blog… Kan niet waar zijn dacht ik: Dat mannen er nog steeds niet echt achter staan, gelijkwaardigheid. Ik ken gelukkig een paar andere mannen die het wel durven zeggen, maar niet genoeg ben ik bang…

Af-geserveerd worden

Dit behoeft uitleg en die krijg je van me. Van mijn oma's werd niet veel verwacht in het leven. Ja, trouwen en voortplanten en toen mijn oma's gingen trouwen kregen zij nog brieven van hun werkgevers: "Dank voor uw inzet, maar uw gehuwde status maakt dat uw verplichtingen thuis liggen en daardoor maken wij geen gebruik meer van uw diensten." Hopla: Af-geserveerd werden ze naar het aan-"recht"…

Ja, ja, lang geleden denken jullie, oud nieuws…

NOT! Deze info trok ik net even in de gauwigheid van de SER website:

"Adviesnr. 1969/06 - 16 mei 1969 De Raad is van oordeel dat huwelijk of voorgenomen huwelijk geen motief voor ontslag zou mogen zijn. Eventuele wettelijke regeling zal eveneens ter overweging worden voorgelegd…"

Ik ben trots op mijn oma's want zij zijn beiden uit treurige, liefdeloze huwelijken gestapt. Dit in tijden dat dit echt zéér ongebruikelijk was en ze hebben altijd hun steentje bijgedragen aan de maatschappij. Helaas heb ik van één van mijn oma's nooit kunnen horen waar zij voor brandde in het leven. Zij zat vol angst en indoctrinaties van de kerk, vast in de overtuiging dat ze gefaald had in haar leven en nooit heeft ook maar iemand aan haar gevraagd: "Wat voor stempel had jij graag aan je leven willen geven?"… Ik vind dat triest, dat je a) de keuze mogelijkheid niet hebt & b) de vraag ook niet in je opkomt of aan je gesteld is… Want wat ik wel weet en gevoeld heb is haar zielen-onrust naast (dat gelukkig ook) haar stille verwondering voor mij.

Jeanne D'arc

Ik ben een groot fan en bewonderaar van sterke vrouwen, Jeanne D'arc is daar bijvoorbeeld een van. Zij was een "gewoon godvruchtig boerenmeisje" maar wel één met een enórme boodschap en of je nu gelooft dat ze de stem van God, Maria en/of engelen hoorde, ik geloof in de stem van de ziel, het hart, de roep, de lokkingsroep. Dat je iets te vertellen hebt, je mensen te overtuigen hebt met geestdrift en dat vervolgens ook doet met de stem van je hart en dat je daarmee dus hele legers kunt verzamelen, bergen kunt verzetten. Helaas werd Jeanne verkeerd uitgelegd, ze was haar tijd ver vooruit en nam geen blad voor de mond als het om "haar waarheid" ging. Kijk: en die waarachtigheid vind ik zo inspirerend, zo prachtig! Want wie durft dat nou nog vandaag de dag. De gevestigde orde in twijfel trekken, omdat je voelt van binnen dat er iets gebeurt dat niet klopt en jij het anders ziet…

Er is mij wel eens gevraagd in een selectiegesprek voor een vaste HR positie of ik niet te eerlijk & open ben. Of ik de politieke gevoeligheid van dingen wel kan inschatten. Ja, zeg ik dan: laten we alsjeblieft ophouden op eieren te lopen en zeggen wat er te zeggen valt, zoveel als dat kan. Die boodschap is misschien niet altijd leuk, maar in elk geval eerlijk. Inhoudelijk kun je denk ik heel open en eerlijk zijn en onderwijl oog en oor hebben voor je relaties en daarin doseren. Hoe meer mensen nut en noodzaak voelen van veranderingen, hoe meer je ze meekrijgt wat mij betreft. Maar goed, misschien loop ik vooruit in mijn HR-tijdperk door te denken dat je juist met openheid & vertrouwen bruggen bouwt. 😉

De Jeanne D’arc waardige tegenvraag is hier misschien wel: "Hoe kun je movements bouwen in je organisatie waarmee je de oorlog kunt winnen?"

"De ziel zal geen genoegen nemen met iets wat op liefde lijkt" ~ Susan Smit in Vloed

Deze quote vind ik geweldig en deze geldt volgens mij ook als je het woord "liefde" vervangt voor "veiligheid" en je eigen stempel op het leven willen drukken. Als je je veiligheid ophangt aan je omgeving, je partner of de overheid voor bijstand bijvoorbeeld, is dat geen werkelijke veiligheid want die haal je alleen uit jezelf. Ik zie deze factoren toch meer als (tijdelijk) vangnet… Ditzelfde geldt voor je "legacy", met andere woorden "wat je wilt achterlaten" in je leven. Het waarom je doet wat je doet… Een vrouw is niet alleen maar partner, moeder, vriendin en braaf & goed wereldburger. Zij heeft ook diep verborgen talent in zichzelf, een eigenheid waarmee zij kleur aan het leven kan geven. Waarom doe je wat je doet? Wat irriteert je en zou je graag recht zetten in de wereld? Wat wil je dat men van je onthoud na je leven? Ga DAT dan alsjeblieft doen!

En? Ben ik een feministe? Ik weet het niet, ik ben van gelijkwaardigheid, dat weet ik wel…

0 reactie(s) op “Ben ik een feministe?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *