17/04/2014 Leestijd: 3 minuten

‘…ik denk 10 km maximaal, weer voorzichtig opbouwen, niks forceren’, antwoordde ik afgelopen zondagochtend toen mijn vrouw mij vroeg hoe ver ik ging hardlopen. Heerlijk een muziekje op, stukje hardlopen en alle zaken van de afgelopen werkweek eens met mijn bullshit-radar scannen. Het is heerlijk weer, ik ben drie kilometer onderweg en een stukje verder op het fietspad waarover ik loop zie ik een scootmobiel stil staan. Ik zie ook een wapperende hand.

En zo kwam ik op deze zondag Fatima tegen. Ze zit in lichte paniek in haar scootmobiel, die niet meer voor of achteruit wilt: lege accu. Er zit niet veel anders op dan haar te duwen wat mij betreft, ze zegt dat ze redelijk in de buurt woont. Al duwend raken we aan de praat. Fatima vertelt dat ze het zo knap vindt dat ik twee keer in de week hardloop, en dat ik ervan moet genieten, want je weet nooit wat er kan gebeuren. ‘Hoezo dan?’ vraag ik. Vier jaar geleden werd Fatima ’s ochtends wakker en werd getroffen door een hersenbloeding. Ze werd gevonden door haar zoontje van drie, die gelukkig wist hoe je 112 moest bellen. Twee weken later kwam Fatima uit haar coma en kon haar revalidatie beginnen. Na 4 km zijn we bij het huisje van Fatima, sluit ze haar scootmobiel aan, en haalt ze binnen een flesje Spa Blauw voor me. ‘Sorry dat ik je niet naar huis kan brengen, Martien’ zegt ze nog, voordat ik hardlopend dezelfde 7 km naar huis loop. Ik kwam anders thuis dan ik vertrokken was, zonder echt veranderd te zijn. Ik voel mij verbonden met Fatima, heb van haar geleerd, en heb een andere route en afstand gelopen dan vooraf bedacht.

We hebben laatst een unieke bedrijfs-cao afgesloten met onze medewerkers (en de vakbonden natuurlijk) waarin we gezamenlijk financieel investeren in onze organisatie, en daarmee in onze continuïteit en toekomst. Deze gezamenlijke investeringen zullen zodra ze renderen weer resulteren in terugbetaling van de investeringspremies, met rendement als alles zich ontwikkelt zoals voorgenomen. We zijn hiervoor al onze locaties langs geweest en we zijn echt in gesprek gegaan met iedereen. Transparante communicatie, kritische gesprekken en rekenschap voor de huidige situatie hebben onze medewerkers overtuigd van de zin van onze voorgenomen route. Onze medewerkers hebben ons (wederom) overtuigd van hun betrokkenheid en de sterke cultuur die zij elke dag weer bekrachtigen. Ik voel mij verbonden met mijn organisatie, heb van haar geleerd, en we hebben een andere route en afstand gelopen dan vooraf bedacht.

We kunnen heel veel en heel lang praten over bottom-up en top-down, over Angelsaksisch of Rijnlands, transactie of transformatie, duurzaam of raadzaam en de voorspelbaarheid van resultaten. Uiteindelijk gaat het om wat je doet en met welke intentie. De route waarop je vertrok zal altijd een verassing met zich meebrengen, en aan het eind van de dag geldt:

Iedereen heeft wel eens een duwtje in de rug nodig. 

0 reactie(s) op “Help!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *