Expand verbindt HR professionals en HR vacatures aan het hele vakgebied

Luctor et Emergo?

Hoe mooi deze spreuk ook is, neen. Dit blog gaat niet over Zeeland. Nou ja, een beetje dan, want het gaat over werkenden in Nederland. En daar zitten natuurlijk ook Zeeuwen onder.
Neen, dit blog gaat over de miraculeuze (?) ontsnapping van Ton Heerts aan de dreigende definitieve teloorgang van de vakbeweging in Nederland. Na FNV Vakcentrale, FNV Bouw, FNV Sport en AbvaKabo FNV stemde ook FNV Bondgenoten uiteindelijke in met de vorming van een ongedeelde vakbeweging. Daar ging enorm veel intern gestommel aan vooraf, maar het gaat toch gebeuren.

Daarmee lijkt de ‘redding’ van de vakbeweging nabij, maar niets is minder waar. Er is weliswaar sprake van een voorgenomen fusie (en formeel gaat die ook wel door), maar daarmee begint de strijd pas echt. Nu komt het er op aan alle werkenden (maar ook de politiek en de werkgevers) te overtuigen dat die nieuwe FNV ook echt vernieuwing is.

De sociaal-maatschappelijke betekenis van vakbonden, voor en na de Tweede Wereldoorlog staat niet ter discussie. Wel zien we dat, door een veelheid aan factoren, het draagvlak voor vakbonden in de afgelopen decennia aanmerkelijk is afgenomen. En voor een deel heeft de vakbeweging dat aan zichzelf te danken. Te laat, te abstract, te ver weg van de praktijk van alle dag. Een imago van anti – rood – tegen – actie –hesjes en petjes. Maar niet het imago van strijd voor gelijke rechten, niet het imago van ‘ik sta naast u’. Imago is wel degelijk één van de toverwoorden. Een oud-collega vertelde het mij als volgt: “Een vakbondsbestuurder is eigenlijk een klein communicatiefabriekje”. En zo is het.
Presteren vakbonden dan slecht? Absoluut niet. In een wereld waar Nederlandse werkenden worden geconfronteerd met globalisering, de invloed van Europa en een neo-liberaal politiek klimaat, houdt de vakbeweging zich op inhoud wel degelijk staande. In veel bedrijven en bedrijfstakken komen nog steeds Cao’s, Sociale plannen en pensioenregelingen tot stand. Nog steeds worden honderden werkenden door hun vakbond geholpen in geval van een individuele kwestie. En al is het beeld ontstaan dat de vakbeweging een tandeloze tijger is geworden, dat is niet de praktijk.

Zelf kom ik uit de periode dat HR nog niet bestond. Wij noemden dat Personeelszaken of P&O. Fundamenteel verschil in mijn optiek was, dat die P&O-er in de praktijk niet alleen was voor de werkgever, maar ook voor de werknemer. Hij/zij kwam ook van de Sociale Academie en had vaak een meer sociologische dan bedrijfskundige insteek. De huidige HRM-professional is veel meer een adviseur van het (lijn-)management geworden. En hij/zij is veel zakelijker en bedrijfskundig gedreven. Daar is op zichzelf helemaal niks mis mee en past ook in de ontwikkeling van “HR in de lijn”.
Heeft de vakbeweging het hier laten liggen? Mogelijk wel, want wie was er, na de verzakelijking van de HR-professional nu voor de werknemer? Wie was zijn/haar luisterend oor of schouder om even op uit te huilen? Had de vakbeweging niet in dat gat moeten springen? Misschien heeft ze het wel gedaan, maar kennelijk was het voor veel werkenden totaal niet zichtbaar.

Ik denk dat die nieuwe FNV nu pas echt voor die uitdaging komt te staan. Hoe winnen zij het vertrouwen van werkenden terug? Hoe gaan zij zorgen dat zij weer naast de mensen komt te staan en niet ervoor? Dat wordt de echte worsteling. En komen zij weer boven?

Geplaatst in HR varia door Robert Schuurman op 4 december 2014

Reacties op Luctor et Emergo?

Hans Staphorsius op 15 december 2015 16:44

Interessant stukje, maar duidelijk van een buitenstaander. Ik ben inmiddels zo'n 45 jaar (kader) lid van de FNV en ik herken mij niet in het beeld. De Bond is naast actie en onderhandelclub ook altijd de persoonlijke belangenbehartiger en voordeelclub (kortingen voor leden) geweest, met op heel veel plekken vakbondshuizen, waar met zich als in een familie voelde. De individualisering die zich de laatste decennia heeft voltrokken heeft de beginselen van de brede vakbeweging minder en de persoonlijke hulp van de bond als sociale ANWB groter gemaakt. De solidariteitsgedachte waar ook binnen de bond de sterkeren (werkenden) opkwamen voor de zwakkeren (uitkeringsgerechtigden) is naar de achtergrond geraakt. Met de nieuwe Centrale EENHEID Vakbeweging, kan en moet de maatschappelijke rol weer meer prominent worden. Alleen een bond die niet voor het individu maar voor het collectief kiest heeft recht van bestaan.

Robert Schuurman op 15 december 2015 16:44

@Hans: dat ik een buitenstaander ben is maar relatief. Ik ben inmiddels ook ruim 30jaar actief op het gebied van HR, medezeggenschap en vakbonden. Ik heb veel met FNV (en andere)-collega's samengewerkt en ben nu zelfs (tijdelijk) actief voor FNV.

Natuurlijk berust de grondslag voor vakbondswerk op collectivisme en solidariteit. En natuurlijk moet dat ook zo blijven, maar we kunnen onze ogen niet sluiten voor de werkelijkheid. De FNV heeft gezamenlijk meer dan een miljoen leden, maar dat betekent dus ook dat meer dan 5 miljoen werkenden géén lid zijn.

Vakbond hadden, hebben en houden een belangrijke rol in de samenleving. Maar ik heb (helaas) moeten constateren, dat, ondanks alle inzet en goede intenties, diezelfde vakbond, zowel collectief als individueel soms onmachtig was. En soms ook onzichtbaar.

Met mijn stuk beoog ik een discussie op gang te brengen over de manier waarop de (nieuwe) vakbeweging haar sociaal maatschappelijke functie beter (of opnieuw?) gestalte kan geven, waarbij solidariteit inderdaad geen vies woord is. Maar waarbij we ons tegelijkertijd realiseren dat 'One size fits all' niet meer van deze tijd is. En dat is best een lastige opgave, maar zeker geen onmogelijke.



Han ter Halle op 15 december 2015 16:44

Robert snijdt een discussie aan die al heel lang wordt gevoerd en die nog steeds nodig is. Hij raakt verschillende zaken aan die los van elkaar besproken kunnen worden maar wel samenhang hebben. "One size fits all" is al lang niet meer van deze tijd. Vakbonden willen dat in theorie wel erkennen maar in het dagelijkse beleid niet. Maatwerk oplossingen worden al een tijd gepropageerd maar worden te vaak overruled door centrale vakbondseisen.

De individualisering is van deze tijd en de vakbeweging kan dat beter niet ontkennen en kan beter haar beleid en service daarop aanpassen. Veel medewerkers en zeker de middengroepen zijn gevoelig voor argumenten dat bij arbeidsvoorwaardenvorming ook gekeken moet worden naar de positie van de onderneming waarin ze werkzaam zijn. Zij voelen zich tot op zekere hoogte betrokken bij de beleidsvorming in hun organisatie en hebben daardoor ook een passende loyaliteit. Dat zou op veel grotere schaal moeten gebeuren. Medewerkers functioneren steeds vaker op hetzelfde ontwikkelingsniveau als het management en leidinggevenden; zij hebben een andere rol. Dat betekent iets over verouderde hiërarchische verhoudingen. Meer participatie van medewerkers in beleid en strategie van een bedrijf is nodig is mijn stelling.

De centrale parolen van sommige vakbonden slaan daarbij niet aan. De landelijke looneis van 3% is daar een voorbeeld van. Het heeft veel cao's opgehouden en daardoor zijn vele loonsverhogingen en andere cao-verbeteringen te laat afgesproken. Dat heeft tot duidelijke negatieve arbeidsvoorwaardelijke effecten geleid. De 3% is ook slechts in zeer zeer beperkte mate gerealiseerd.

En niet alleen de inkomenspositie is hierdoor vertraagd. Ook andere kwalitatieve zaken zijn daarmee vertraagd of door de geharnaste verhoudingen onvoldoende aan bod gekomen door de eenzijdige focus op 3%. Ik noem het belang om via de cao opleidingen, scholing en trainingen te faciliteren. De afgelopen jaren hebben duidelijk gemaakt dat veel werknemers onvoldoende mobiel zijn op de arbeidsmarkt. Omdat ze jaren in dezelfde functie op hetzelfde bedrijf hebben gewerkt en zich niet breder hebben ontwikkeld. Bij ontslagen merk je dan dat ze te eenzijdig zijn en ook onvoldoende initiatief en zelfvertrouwen hebben om een nieuwe baan te vinden. Dit is de waarneming bij veel reorganisaties en sociaal plannen waarbij je echt een kijkje in de keuken hebt. Hierbij zie je steeds vaker dat loondienst en zzp-schap elkaar opvolgen. Soms uit noodzaak en soms uit ondernemerszin. Inkomenszekerheid vind je vooral door het hebben van een baan, flexibel of vast,

Dat is een maatschappelijke functie waar Robert hopelijk ook op doelt. Want werk hebben is meer dan inkomen, het is ook een plaats hebben in het sociale leven, het omgaan met collega's en het ontwikkelen van kennis en ambitie. Ook voor de jongere generatie van groot belang.

Solidariteit is niet zomaar weg al lijkt het er op; jongeren geven er een nieuwe dimensie aan. Via de social media hebben zij talloze contacten en netwerken en die gaan ook over werk en carrière. Niet meer gericht op collectieve actie in een bedrijf, inderdaad dat niet en daarom moet de vakbond dat niet blijven propageren. Daarmee appelleren ze hoofdzakelijk aan gestaald kader en niet aan de jongere generatie. Solidariteit is meer geworden tot het ontsluiten en delen van kennis die overal beschikbaar is. De taak van de vakbond is meer en meer om arbeidsgerelateerde kennis ten dienste te stellen aan leden, werknemers, ondernemingsraden en HRM/directies. Daarmee kan je elkaar inspireren en uitdagen. Faciliteren van leden en werknemers die verder zelf regie voeren en niet achter vakbondsslogans aanlopen.

Het motto van vakbonden moet meer zijn 'het zoeken van oplossingen' dan het opzetten van petjes. De infiltratie van de SP in sommige vakbonden met het alom aanwezige "tegen" en "nee" stemt niet hoopvol. Dat appelleert juist aan een vakbeweging die bijna failliet is gegaan. De vernieuwing bij de FNV zal daarom helaas een uiterst moeizaam proces worden schat ik in.
Vernieuwing laat zich niet vangen in abstracte kreten vanuit centraal vakbondsbeleid. Ieder bedrijf of sector maakt zijn eigen ontwikkeling door en je neemt dan ook waar dat decentrale werknemersorganisaties en verenigingen winnen aan aantrekkingskracht en gevoel hebben bij het realiseren van oplossingen in een bedrijf.

Han ter Halle
Belangenbehartiger bij De Unie
(tekst op persoonlijke titel)


Chris op 15 december 2015 16:44

Een heel leuk stukje tekst waar ik voor 100% achter sta (als ex kaderlid van een andere vakbond).

Niet alleen de FNV heeft de binding met de achterban verloren. In mijn ervaring is dat ook zo bij andere vakbonden.

Er was ooit sprake van vakbond nieuwe stijl. Tot op heden nog niet veel van gemerkt.

g.ufkes-zee op 15 december 2015 16:44

jaren actief geweest bij de bond.Waar ik in teleurgesteld ben en vele anderen is dat op Europees niveau weinig is gedaan.De oneerlijkheid van verdienste en vaste lasten in het land van herkomst is niet te vergelijken met dat van de Nederlanders.Zijn de vakbonden echt op de hoogte wat er speelt bij bedrijven die er slecht voor staan?Kunnen bedrijven gered worden met inleveren van een stukje loon in plaats van bijstand ??Vele mensen zijn teleurgesteld in de vakbond omdat ze zich niet gehoord voelen dit was een van de redenen om lid te zijn van een vakbond op te zeggen.(Je hebt er niets aan !!)bij de vele veranderingen op sociaal vak hebben de mensen het gevoel dat de vakbonden hen in de kou liet staan.(We horen niets van de vakbonden )Het Nederland van nu hangt aan elkaar van vrijwilligers die werkloos zijn en wat te doen willen hebben.Ze voelen zich dan volwaardig op een vaste baan en inkomen na!Dat weet de regering.als er nood is zijn er vrijwilligers genoeg om de tekorten op te lossen.De vernieuwing van de vakbonden ??ze moeten hard aan de slag om hun imago terug te VERDIENEN.Ik zou zeggen :handen uit de mouwen en aan de slag.laat je smoel zien !!

Robert Schuurman op 15 december 2015 16:44

@Han: ik deel de analyse dat 'jongeren' op een andere manier aankijken tegen belangenbehartiging. En ik deel de analyse dat de 'traditionele' achterban van de vakbond heel anders aankijkt tegen de sociaal-maatschappelijke ontwikkelingen en de (toekomstige?) rol van de vakbeweging. De belangrijkste opgave lijkt mij dan ook: "houd vast aan het goede uit het verleden, maar investeer in de wensen en verwachtingen van de toekomst." Hoe meer ik er nu over schrijf, hoe lastiger die puzzel wordt....

Bas van de Haterd op 15 december 2015 16:44

De vakbonden zijn niet meer van deze tijd, of beter, hun positie is dat niet. Zo… dat is eruit, de toon is gezet. Laat me uitleggen aan de hand van twee gevallen waarom mij deze mening is toegedaan.

Ze hebben een maatschappelijke positie. Ze vertegenwoordigen echter geen maatschappelijk nut. Ze vertegenwoordigen hun leden. Dat is iets anders. Daar zijn ze wettelijk als vereniging ook toe verplicht. Maar ze pretenderen om alle werknemers te vertegenwoordigen en dat doen ze nadrukkelijk niet. Ook moet je sterk je twijfels hebben bij het niveau van de vertegenwoordiging. Laat me dit illusteren.

Als oud beloningsonderzoeker kan ik je melden dat de gemiddelde loonstijging in niet CAO gebonden beroepen al jaren significant hoger ligt dan in CAO gebonden beroepen. Hoe zou dat toch komen?

Belangrijker. In een discussie (zoek goed op Twitter, hij is er nog altijd) met een bondsbestuurder van de FNV, verantwoordelijk voor transport en logistiek, kwam er het volgende uit. Ik vroeg me af waarom je de bonden niet hoorde over zelfrijdende auto's en de banen die dat gaat kosten. Ik heb hier een boekje over geschreven (www.vandehaterd.nl/10banen) en ik denk dat we nu moeten handelen om straks grote problemen te voorkomen. Volgens de verantwoordelijke bij het FNV voor deze sector 'was er geen oplossing voor'. Toen ik hem zei dat die er wel was kreeg ik te horen dat 'mijn soort mensen altijd roept over opleiding, en deze mensen zijn daar te dom voor'. Ik begrijp nu waarom het FNV nooit inzet op opleidingen in CAO's. En waarom er straks weer zoveel werklozen zijn.

Is de Unie (die hier netjes reageert) beter? Nee. In een discussie op Linkedin gaf een van hun arbeidsvoorwaarde specialisten toe dat de pensioenstructuur, en vooral de kortingen, de jongere generaties harder raakte. Vanwege het rente over rente effect. Hij was bekend met de vele onafhankelijke berekeningen dat de ouderen meer krijgen dan ze hebben ingelegd met het rendement. Dus dat ze eigenlijk gewoon relatief teveel pensioen krijgen, omdat de beloftes die gedaan waren niet waargemaakt kunnen worden. Toch vond hij de huidige manier van korten (waarbij de jongeren harder geraakt werden) eerlijk. Ze hadden namelijk meer tijd om het goed te maken en de beurs zou vanzelf weer stijgen. Ik vroeg hem om zijn glazen bol. Die had hij niet. Maar hij (50'er) was bereid te gokken met het toekomstig pensioen van de jongeren.

Het probleem is dat de bonden vooral willen wat ze ooit beloofd is, ongeacht of dat ooit realistisch was. Ik wil graag zo eerlijk mogelijk werken. Niet zoveel mogelijk voor mezelf. Daar zit een fundamenteel verschil. Waren ze ooit nuttig? Ja. Hebben ze nu een machtspositie die ze misbruiken: ook volmondig ja. Hoe los je dat op? Maak een OR verantwoordelijk voor de CAO onderhandelingen, met steun van externe partijen. Geef de bonden de macht over waar ze vertegenwoordiging hebben: (bijna) gepensioneerden.

Robert Schuurman op 15 december 2015 16:44

@Bas.

Dank voor je reactie. Uiteraard word je mening en inzicht gerespecteerd. Toch heb ik de behoefte een aantal nuances aan te brengen:

- Vakbonden vertegenwoordigen primair hun leden, correct. Maar indirect ook niet-leden. Dit vindt zijn grondslag in het feit dat cao's in (bijna) alle gevallen op leden en niet-leden van toepassing zijn.Vaak via de zgn. AVV (Algemeen Verbindend Verklaring) of omdat een werkgever lid is van een werkgeversvereniging die namens een sector een bedrijfstak cao afsluit, dan wel een bedrijfs-cao afsluit. Eerder onderzoek heeft uitgewezen dat grote groepen werknemers, ook als zijn geen lid zijn, zich toch (goed) vertegenwoordigd voelen.

- Dat de gemiddelde loonontwikkeling bij een CAO-bedrijf lager is, dan bij een niet CAO bedrijf kan ik niet zeggen. Maar ik kan ook niet zeggen welke conclusie je daaraan kunt verbinden. Is dat per definitie slecht?
1 voorbeeld: in de afgelopen decennia is door vakbonden in een aantal gevallen bewust gesproken over 'gematigde loonontwikkeling', welke een rechtstreeks verband hield met de wens dit te doen in het kader van een zogenaamd anti-cyclisch beloningsbeleid. Soms is er inderdaad bewust voor gekozen.

- Je voorbeeld van de FNV-collega in Transporten Logistiek kan ik niet beamen, noch ontkennen, simpelweg omdat ik het niet weet. Het klinkt in ieder geval niet erg sympathiek. Dat geldt overigens ook voor het Unie/pensioen verhaal.

- Dat niet wordt ingezet opleiding en ontwikkeling is pertinent onjuist, Het zal van sector tot sector zeker erg verschillend zijn, maar bijna alle sectoren kennen opleidings- en ontwikkelingsfondsen waar heel erg veel geld in omgaat. En dat gaat echt niet allemaal naar de kassa van de vakbond, zoals soms wordt veronderstelt. Ikzelf heb in het verleden nog afspraken gemaakt, waarbij dit voor een deel direct uit de loonruimte is betaald.

- Ik zie zeker iets in je idee om meer macht/positie te geven aan OR of PVT. Er dient rand voorwaardelijk dan overigens nog wel iets te gebeuren:
1. in de sociaal/maatschappelijke en juridische context is er nu weinig ruimte. De WOR voorziet nu in principe alleen nog in een controlerende rol;
2. In veel bedrijven is geen OR/PVT. En als hij er is, is hij in een (groot?) aantal gevallen, inhoudelijk absoluut niet sterk genoeg;
3. Een OR/PVT heeft geen onafhankelijke positie t.o.v. de werkgever, dus dat kan het ook lastig maken.
Maar zeker een ontwikkeling die ik toe zou juichen.









Bas van de Haterd op 15 december 2015 16:44

@Robert: Vakbonden vertegenwoordigen primair hun leden, correct. Daar kan je het bij laten. Al het andere is namelijk onzin. Je hebt een primair belang, al het andere daarna is… secundair. En valt dus weg als het moeilijk is. Dat is hier ook het geval. Het onderzoek waar je aan refereert.. wil ik graag zien. Ik zie namelijk vooral onderzoek dat het absolute tegendeel bewijzen. Het gros van Nederland is geen lid omdat ze zich niet vertegenwoordigt voelen. En terecht. Laten we eerlijk zijn, als de bonden heel Nederland vertegenwoordigen hadden ze nooit akkoord kunnen gaan met de pensioenkortingen zoals deze nu waren.

Je stelt de vraag of het slecht is dat de lonen zich minder ontwikkelen. Ja, dat is het, aangezien de bonden enkel inzetten op loonontwikkeling. Laten we eerlijk zijn, koopkrachtbehoud of bevordering staat altijd bovenaan. Niet ontwikkeling. De fondsen waar je over praat zijn de grootste gedrochten, opgezet om weer macht aan de bonden te geven. Niet om mensen te helpen. Er gaat een deel van naar de bonden, dat is een schande. Er blijft een deel in zitten. Ook niet goed. Ooit gehoord van vergadervergoedingen? Die zijn enorm, spreek ik uit ervaring. Ik ken mensen die er van af hebben gezien en daar enorme ruzie over kregen vanuit de bond… want als de voorzitter geen vergadervergoeding meer kreeg, kon de bondsman dat met goed fatsoen ook niet meer vragen en… dat was toch een mooie aanvulling op zijn salaris (in de tijd van de baas)…

Als je echt geeft om opleiding, zou je dat direct aan de medewerkers geven. Niet via fondsen, niet weer een nieuwe organisatie optuigen. Alleen al aan de panden waar ze huizen en de medewerkers die er zitten geef je daardoor zoveel meer geld uit dat niet bij de medewerkers terecht komt...

Het zijn, historisch gezien, de bonden die de grotere rol van de OR hebben afgewezen. Ze zouden de bedrijven plat leggen (jaren '70 en '80 toen dit voorgesteld werd). Dat de posities dan moeten veranderen: eens. Dat er ondersteuning moet zijn: eens.

Ik wil benadrukken dat ik VOOR werknemersvertegenwoordiging ben. Maar daar zit de crux. Vertegenwoordiging van werknemers, niet van (bijna) gepensioneerden. Als je werknemers vertegenwoordigd, waarom mag je dan na je pensioen nog lid zijn van de bond?

Robert Schuurman op 15 december 2015 16:44

@bas:

Een deel van de kritiek word door mij zeker gedeeld. Maar ik denk dat je ten aanzien van een aantal onderwerpen een te eenzijdig beeld geeft. Het landschap van arbeidsverhoudingen en vakbonden is zeer divers en erg breed. Het doet geen recht aan de werkelijkheid alle bonden en sectoren over één kam te scheren.

Het voorbeeld van de bondsman die 'om eigen gewin' in de besturen van fondsen zit/zat ken ik ook en dat is absoluut een slechte zaak. Bij de besturen/fondsen waar ikzelf actief was (en ben) gaan de vacatiegelden rechtstreeks naar de bonden en niet naar de bestuurders, maar dat is wellicht niet overal zo. En ja, aan die vergoedingenstructuur kan best het e.e.a..a. veranderen, maar dat het geld niet goed besteed wordt bestrijd ik ten stelligste. En ja, het kan en het moet beter/anders.

Hoe? Ik wil de met dit blog de discussie daarover aangaan. En dat lijkt aardig te lukken.


Bas van de Haterd op 15 december 2015 16:44

@Robert: Ha, dat dacht ik dus ook precies bij jouw reacie, een erg eenzijdig beeld ten aanzien van veel onderwerpen en af en toe wel zeker een punt :) Is denk ik een kwestie van perspectief. Ik denk dat de bonden wel een geheel zijn. Er zijn nuance verschillen, maar je stelt dat de vacatiegelden bijvoorbeeld naar de bonden gaan. Voor mij lood om oud ijzer, ze gaan niet naar de mensen waar ze voor zijn: de werkenenden. Ik kan oprecht niet begrijpen dat iemand die voor een organisatie werkt die er voor werknemers zegt te zijn, uberhaupt vacatiegelden zou willen. Het hele principe en dat dat ooit geintroduceerd is gaat tegen alle 'we hebben het beste voor met werknemers' in. Een bond die oprecht het beste met zijn werknemers voor heeft zou nooit geld bedoeld voor die werknemers aan hen willen onttrekken.



Robert Schuurman op 15 december 2015 16:44

@Bas: over de financiering van vakbonden gaat het zeer waarschijnlijk nooit eens worden. Hoe sociaal-maatschappelijk betrokken en ideëel vakbonden ook zijn, ze moeten wel (financieel) verantwoord geleid worden. De werkorganisatie van een bond is gewoon een bedrijf waar mensen werken die een salaris verdienen etc. Vacatiegelden zijn slechts een fractie van de totale inkomsten en in mijn optiek ook gewoon een vergoeding voor het werk dat gedaan wordt.
Dat er op inhoud veel verbeteringen mogelijk zijn, is evident, maar dat doet niets af aan de noodzaak van een ordentelijke bedrijfsvoering.

Bas van de Haterd op 15 december 2015 16:44

@Robert: ik denk dat we het niet alleen over de financiering niet eens zullen worden. Jij noemt de bonden sociaal-maatschappelijk betrokken. Dat is een stempel die ik ze al jaren niet meer durf te geven. Ik zie vooral organisaties die voor hun eigen overleving vechten. Jij noemt dat financieel verantwoord geleid, ik noem dat graaien.

De vacatiegelden, hoe veel of weinig dan ook, is het toppunt van graaien door de bonden. Je creëert een gedrocht dat niet in het belang van de gebruikers is. Want de O&O fondsen zijn gedrochten waar geen belanghebbende gelukkig van wordt. Elke cent kan beter direct naar deze mensen toe. Vervolgens ga je ook nog om deel te nemen in het door de bonden zelf gecreëerde gedrocht geld afromen voor werk dat initieel al niet gedaan had hoeven te worden als het beter was ingericht. Ja, dat noem ik graaien.

En die ordentelijke bedrijfsvoering, ook daar is veel op af te dingen. Ik lees wel eens de jaarverslagen. Ik schrik van de hoeveelheid mensen die er werken en de kosten die dat met zich meebrengt. Maar nog erger: vertel me eens, waarom heeft de vakbond een ver boven gemiddeld ziekteverzuim? Is dat een teken van een ordentelijke bedrijfsvoering?

op 15 december 2015 16:44

Als buitenstaander zie ik (ook hierboven) een hoop geworstel en weinig concrete pro-actieve acties van de vakbonden. In plaats van het bijvoorbeeld zelf (gratis) aan hun leden aanbieden van (om)scholingsmogelijkheden worden bedrijven en werknemers opgezadeld met ingewikkelde regelingen en extra bureaucratie rond de O&O fondsen.
Ik denk dat de vakbonden weer kleine successen moeten gaan boeken die aansluiten bij hun leden en jongeren in plaats van alleen grote, abstracte langslepende belangenbehartigingen in Europa (ook nuttig overigens).

Martin Overbeeke op 15 december 2015 16:44

Het zoeken van een juiste positie van de vakbeweging is al zo oud als de vakbeweging zelf. De worsteling tussen collectieve en individuele belangenbehartiging is ook niet nieuw. Is de vakbeweging een oppositiebeweging die via strijd standpunten en belangen afdwingt of is het een brede sociale bewegingen die naast de mensen staat en via politieke beïnvloeding compromissen zoekt? De afgelopen jaren is de kracht van de vakbeweging afgenomen. Er is onvoldoende effectief en niet alert gereageerd op de snel veranderende wereld van de arbeid. De vorming de FNV als een ongedeelde vakbeweging gaat, zoals je terecht constateert, met veel intern gestommel gepaard. De fusie is er nu door, maar we weten maar al te goed dat je er niet bent door de structuren te veranderen. De organisatie, zowel de kaderleden als de werkorganisatie, staan voor een grote uitdaging om positie te heroveren en een beweging te formeren die voor werknemersbelangen opkomt en ook voor jongeren aantrekkelijk is. Het vertrouwen in de vakbeweging is niet zo maar terug. Om op je vraag terug te komen: 'Het wordt een echte worsteling. En komen zij weer boven? moet ik ook het antwoord schuldig blijven. Er zal altijd een of andere vorm van organisatie van werkenden zal blijven bestaan, maar of dat de huidige 'moderne vakbeweging' is? De tijd zal het leren.

Plaats zelf een reactie