Expand verbindt HR professionals en HR vacatures aan het hele vakgebied

I am a greeter

Dit voorjaar maakte ik, samen met mijn vrouw, een prachtige reis naar het zuidwesten van de Verenigde Staten. Aangezien wij eigenlijk geen reislustige types zijn, was het voor ons een enorme ervaring om 4 weken rond te trekken in een gehuurde camper.  Veel moois gezien en zeker voor herhaling vatbaar.

Dit deel van de wereld staat natuurlijk bekend om zijn natuurschoon, de national parks, de canyons. Toch ontkom je er niet aan om ook door je professionele bril naar dit land te kijken. Eén dat gelijk opviel: Amerikanen zijn uiterst vriendelijk en behulpzaam. Je zal er weinig vrienden maken, maar je wordt niet aan je lot overgelaten.  En alles is groot, groter, grootst. Wegen, winkels, parkeerterreinen. Ruimte genoeg.

 



Wat ook opviel was dat winkels en restaurants er een hele hoop personeel op na houden. En iedereen heeft zijn eigen taak, die zorgvuldig (niet altijd even vlot overigens) wordt afgewerkt. In een restaurant is één iemand verantwoordelijk voor de ontvangst en de begeleiding naar je tafel, de volgende collega brengt de kaart en een kan water, weer een volgende neemt de bestelling op, serveert en brengt de rekening, de laatste ruimt de tafel af en maakt alles schoon voor een volgende klant. In het door efficiency gedreven Nederland, zou deze  taakverdeling direct aanleiding zijn om een externe consultant de opdracht te geven, een nieuw functiematrix te maken, waarbij toch minimaal één, maar het liefst drie collega’s overbodig zouden worden.  

Op onze laatste dag bezochten we de Bass Pro Shop in Denver Colorado. Een gigantisch warenhuis waar alles verkrijgbaar was voor kampeerders,  jagers en vissers. In een enorme entreehal werden we welkom geheten door een grote, vriendelijke man. “Hi, my name is Larry, and I would like to welcome you to our shop”.  Uitgebreid werd er uitleg gedaan waar we vishengels, messen, tenten en zelfs geweren konden vinden. Hij had een naambordje op waar naast zijn naam, ook zijn functie stond: ‘greeter’.  Hoe leuk! Een plattegrond met toelichting bij de deur is niet zo vriendelijk, maar wel goedkoper.

Inderdaad, in de Verenigde Staten kent men dus verborgen werkloosheid. Het werk dat gedaan moet worden, is verdeeld over veel meer mensen. Aangezien het gemiddelde inkomen en het opleidingsniveau in de Verenigde Staten aanmerkelijk lager liggen dan bijvoorbeeld in West-Europa, komt het bedrijfseconomisch allemaal wel uit. Wat overigens evenzeer opvalt is dat ouderen en mensen met een beperking ook dit soort werk doen. Veel meer dan in Nederland.

In Nederland stijgt het aantal mensen dat werkloos wordt, nog elke dag. Er staan grote groepen mensen aan de kant als gevolg van arbeidsongeschiktheid. Gemeentes weten zich  geen raad met hun ‘bakken’ vol bijstandsgerechtigden en de sociale werkvoorziening staat op exploderen. En toch las ik in de krant dat de werkdruk, die door werknemers wordt ervaren, alleen maar groeit. Misschien kunnen we een externe consultant aanstellen om te bezien of we het Amerikaanse model hier ook toe kunnen gaan passen. Ik meld me graag aan, maar dan ga ik natuurlijk eerst weer een studiereis maken.

Geplaatst in Internationaal HR door Robert Schuurman op 7 juli 2014

Reacties op I am a greeter

Nico van den Bergh op 15 december 2015 16:44

Je kunt het maar beter niet in die Amerikaanse bedrijven rondbazuinen, maar die taakverdeling lijkt als twee druppels op die van het personeel van een oost-Berlijn 's restaurant, dat ik vóór de val van de Berlijnse Muur bezocht.

Martin Overbeeke op 15 december 2015 16:44

Het zijn twee uitersten. In Europa en vooral de West-Europese landen is alles gericht op efficiëntie. Hoge lonen hebben daar ongetwijfeld mee te maken. Voor onze regio betekent het enerzijds een hoge productiviteit en relatief veel vrije tijd, maar anderzijds ook veel mensen buiten het arbeidsproces en veel stress- en burn-out gevallen. Tel uit je winst.
In Amerika is arbeid goedkoop en de regelgeving basaal. Dat maakt dat investeren in efficiëntie minder rendabel is. In Nederland was Harry van de Bass Pro Shop al lang vervangen door een informatiezuil. Een 24/7 maatschappij als de VS met een relatief hoog serviceniveau draait op goedkope arbeid. Dat mooi voor de klant - en de toevallige toerist - maar Harry maakt ongetwijfeld lange dagen en zo niet, dan heeft er nog een baantje (of 2) bij. Wij zouden zeker wat kunnen leren van de VS en omgekeerd. Nu zal dat laatste zal niet snel gebeuren. Tijdens mijn reizen en werk heb ik gemerkt dat Amerikanen niet zo open staan voor kennis en wetenschap uit het buitenland.
Ik ga graag met je mee op studiereis.

Robert op 15 december 2015 16:44

@Nico: de vergelijking met Oost-Europa klinkt me helemaal niet vreemd in de oren. Sterker nog, ik denk dat 'verborgen wekloosheid' daar relatief veel voort kwam (of nog komt?). Ik herinner me uit mijn studententijd dat het Rode Plein altijd pico bello was aangeveegd en dat dat voornamelijk werd gedaan door Russen die geen werk hadden.

@Martin: inderdaad, voor veel Amerikanen houd de wereld op bij de grens van hun dorp, county, staat of land. Ze staan niet open voor invloed van buitenaf, al horen ze je wel beleefd aan en knikken soms instemmend.

Met het artikel heb ik alleen maar geprobeerd de discussie op gang te brengen over de vraag of het geen tijd wordt om een fundamentele discussie over herverdeling van werk aan te gaan. De situatie waarin het Oostblok verkeerde en nu de VS is de extreme variant aan de ene zijde, de doorgeslagen efficiency in West-Europa de extreme variant aan de andere zijde. Waarschijnlijk ligt de waarheid in het midden....

Anja Boer op 15 december 2015 16:44

Herverdeling van arbeid spreekt mij wel aan. Alleen jammer dat de Haagse politiek, met in hun kielzog de werkgevers van Nederland, weer terug willen aar een 40-urige werkweek. Met meer mensen met kleinere contracten wordt een organisatie ook nog eens flexibeler. In geval van ziekte, vakantie of studie is vervanging door eigen personeel veel eenvoudiger te realiseren.

Marleen Vergouwe op 15 december 2015 16:44

We worden op onze wenken bediend? :)

http://www.hrpraktijk.nl/topics/arbeidsvoorwaarden/nieuws/komt-arbeidsduurverkorting-terug?utm_source=HR+Praktijk+Signaal+nieuwsbrief&utm_campaign=444ac19fe0-HRSignaal201408058_4_2014&utm_medium=email&utm_term=0_0d21098f78-444ac19fe0-61402829

Anita Peeters op 15 december 2015 16:44

Hoi, ik ben werkzoekende en voorstander van herverdeling van arbeid. Elke baan kent hele leuke taken, maar zeer zeker ook de echt minder leuke taken. Die zou je een ander kunnen laten doen, zoals in Amerika. Maar het lijkt mij vreselijk om dan elke dag die ene taak telkens weer opnieuw te moeten doen. Dan zou ik er meteen een taakroulatiesysteem bij maken, zodat iedereen meerder taken heeft te doen in een week. Anders wordt het routinewerk en dat is saai. Wij in Nederland willen dat werknemers alles kunnen. Kijk eens naar een takenpakket, dat zit over het algemeen boordevol. De laatste jaren willen mensen zelf ook steeds meer zelf kunnen (afwisseling), maar daar komen ongelukken van las ik in de krant. Mensen die zelf gaan klussen en die het eigenlijk niet kunnen.
Naar mijn idee moeten wij in Nederland niet steeds meer willen doen met minder mensen, maar meer mensen met elkaar goede dingen laten doen.
Wij zijn steeds meer gaan verdienen en wat zie je? Zodra iemand vindt dat hij genoeg verdient gaat hij vragen om minder uren, heb ik ervaren. Dit zou een leuk onderzoek kunnen zijn.
Dus als iedereen naar zijn mening genoeg verdient en minder wil werken dan komen er vanzelf banen bij.

Robert op 15 december 2015 16:44

@Marleen: In het stuk op HR Praktijk wordt verwezen naar het akkoord van Wassenaar (1982). Groot verschil tussen toen en nu is de verhouding tussen werkgevers- en werknemersvertegenwoordiging. In de jaren '80 wist men elkaar te vinden, simpelweg omdat het land daar om vroeg. Nu Hans de Boer is aangetreden als nieuwe werkgeversvoorzitter, zie ik die beweging niet zo snel ontstaan. VNO-NCW is meer een lobby machine geworden, die erg nauw verweven blijkt met de (Haagse)politiek. Ik werk momenteel aan een 2-luik over deze verwevenheid en wat het ons allemaal gebracht heeft. Misschien: "binnenkort in dit theater."

Overigens werkte et Akkoord van Wassenaar maar gedeeltelijk. ADV en VUT als werkgelenheidsmaatregel werden door werkgevers gebruikt/misbruikt om verdergaande efficiency door te voeren.




Marleen Vergouwe op 15 december 2015 16:44

@Robert: Dank je wel voor je reactie. In dat licht had ik arbeidsduurverkorting nog niet bekeken. Interessant. Ik zie uit naar je 2-luik.

Christie op 15 december 2015 16:44

Ik denk ook dat de waarheid in het midden ligt. Wat wel een voordeel is van kleine baantjes is dat mensen met een fysieke of mentale beperking makkelijker aan het werk kunnen b.v. een greeter met het syndroom van Down. Meestal vrolijk en vriendelijk in tegenstelling tot ons "normale" mensen. Op zo'n wijze is voor iedereen werk beschikbaar en dat willen we toch met de verhoging van de arbeidsparticipatie? Er zouden eigenlijk meer kleine baantjes moeten komen en zeker meer parttime banen. Ik geloof nooit dat de productiviteit omhoog gaat als iedereen een 40-urige werkweek heeft zoals de werkgeversvereniging beweert. Buiten dat, hoe moet dat met jonge mensen die aan kinderen willen beginnen of een tweede baan omdat ze ook nog een eigen bedrijfje hebben, wat je tegenwoordig ook hoort? Natuurlijk een uitdaging om twee parttimers in 1 functie te doen, maar dat zou toch moeten lukken met de communicatiemiddelen en cursussen van tegenwoordig? Verder, hebben we wel genoeg banen als iedereen 40 uur werkt?

Robert op 15 december 2015 16:44

@Christie: helemaal mee eens. Sterker nog, in Amerika zie je aanmerkelijk meer mensen met een beperking of ouderen, die nog gewoon aan het werk zijn. In een aantal gevallen moest je zelfs goed opletten om te ontdekken dat het iemand was met een beperking.

De grote vraag blijft: hoe doorbreken we cirkel. Of anders gezegd (meer politiek): hoe gaan we in onze maatschappij 'nieuwe solidariteit' invoeren? Ik denk dè uitdaging voor de komende jaren.

Robert Schuurman op 15 december 2015 16:44

Overigens sta ik open voor tips, suggesties en ideeën over de vorm waarin dit kan. Zou het bijvoorbeeld iets zijn om bij de overheid in te voeren? Dat is toch de grootste werkgevervan Nederland.

Christie op 15 december 2015 16:44

Ik ben bang dat de terugtredende overheid ook slaat op het werkzaam zijn bij de overheid. Zij zijn ook druk aan het reorganiseren met als voorbeeld het UWV en het nieuwe computersysteem. Misschien moeten we meer gaan lobbyen bij werkgeversverenigingen. Tenslotte zijn ze voor de toekomst verplicht om een percentage mensen aan te nemen met een beperkte mogelijkheden en zullen ze sowieso anders moeten gaan denken over inzetbaarheid van de medewerker en invulling van werkzaamheden. Duurzame inzetbaarheid lijkt maar moeilijk van de grond te komen, maar mijns inziens is dit de richting waar we heen moeten om allemaal gezond onze pensioengerechtigde leeftijd te behalen. Dat kan alleen als er rekening wordt gehouden met de mogelijkheden, de levensfase en omstandigheden waarin medewerkers verkeren. Je zou tenslotte maar een ernstige zieke ouder, partner of kind hebben in de toekomst. Dan heb je niet veel meer aan onze overheid want die vindt dat we aan mantelzorg moeten gaan doen. Dan ben je blij dat je even terug kan treden en misschien een "ruimere" zorgverlof kan nemen in overleg met je werkgever. Ook dat wordt het probleem van de toekomst voor de werkgever. Ik denk dat het goed zou zijn dat werknemers- en werkgeversverenigingen hierin de samenwerking gaan zoeken.

Plaats zelf een reactie