Expand verbindt HR professionals en HR vacatures aan het hele vakgebied

Wat als je maar 25 jaar mag werken? En hoe we dit kunnen voorkomen.

Ergens tussen de 45 en de 50 valt de hamer. Je komt op je werk, de zon schijnt en het heeft net geregend. Je loopt door het kantoor, collega’s begroeten je zorgvuldig. Op je bureau zie je een envelop liggen met daarop “Dringend”. Je bent ontslagen. Sterker nog: je moet met pensioen.

Pensioen op je 45e? Ideaal! Dan heb je eindelijk tijd voor al die hobby’s waar je al jaren meer mee wilt doen. Je kunt vaker uit eten en hebt alle ruimte voor avonden met vrienden en familie. Maar! Eigenlijk had je best langer door willen werken. Zo verkeerd was die baan toch niet.

Moet je dan met pensioen op je 50e?

Als het aan onze huidige arbeidsmarkt ligt, lijkt het daar wel op. Natuurlijk zijn er – gelukkig – veel 50+ers met een baan. Toch is het vanaf je 45e of 50e een stuk moeilijker om een passende baan te vinden. Zie bijvoorbeeld alle reacties op het artikel 45+? Arbeidsmarktbejaarde! en lees hoe de werkloosheid onder de jeugd daalt, terwijl die onder 45-65 jarigen stijgt. Terwijl de bestedingen per werkloze op zo’n 4500€ liggen voor jongeren en zo’n 650€ voor ouderen.

Welke problemen levert dreigend vroeg pensioen op?

Voortbouwend op mijn eerdere – natuurlijk gechargeerde – stelling, kunnen er allerlei problemen en uitdagingen ontstaan. Problemen kunnen zijn:

  • We moeten ons pensioen in zo’n 25 jaar verdienen (van 20 tot 45, of 25 tot 50);
  • ‘Ouderen’ die graag willen werken, kunnen niet aan de slag, terwijl ze misschien nog wel 20 jaar moeten werken. Want ja, van 50 naar 67 of tegen die tijd 70, dat duurt heel lang;
  • De gemiddelde leeftijd loopt op, dus ontstaat er krapte in het jongere segment van de arbeidsmarkt;
  • Als dit lang vol wordt gehouden, moeten we straks werknemers aannemen die al lang thuis zitten

Deze problemen kunnen we voorkomen als we goed om leren gaan met de verhoudingen op de arbeidsmarkt.

Mogelijke oplossingen

Ik ben erg benieuwd naar ideeën over hoe  om te gaan met oudere werknemers en hun (eventueel) dreigend ontslag. Dit onderwerp raakt aan diverse vlakken van onze samenleving en de onderwerpen die ik noem zijn slechts voorbeelden. Hier zijn twee ideeën:

Ervaringsmanagement

In het boek Doorgevlogen introduceert de auteur het Ervaringsmanagement . Lees mijn review van Doorgevlogen.

Het boek zelf gaat over de ervaring die uitvloog toen Fokker failliet ging. Vandaar de titel! De auteur bedoelt dat een organisatie bewust om zou moeten gaan met de in de organisatie aanwezige ervaring.

Een organisatie die medewerkers bewust binnenhaalt om de ervaring die ze hebben opgedaan – en hen die ervaring uit laat wisselen – zal ongetwijfeld anders omgaan met oudere werknemers.

Geen promotie maar demotie: demotiverend of juist motiverend?

Dit concept wordt weleens genoemd als een mogelijke straf. Als je je functie niet goed vervult, kun je gedemote worden – een lagere functie krijgen. Voor oudere werknemers is dat niet per se een probleem: sommigen zullen het prima vinden om een stap terug te doen, ook in salaris, als dat bijvoorbeeld een betere werk/privé balans betekent, of als er dan meer mogelijkheden zijn om aan de slag te blijven.

Actie!

Laten we voorkomen dat je maar 25 jaar ‘mag’ werken. Zeker nu het juist nodig is dat we langer doorwerken.  Hoe ziet u dit voor zich?

Door Chris Stapper op 4 november 2015

Reacties op Wat als je maar 25 jaar mag werken? En hoe we dit kunnen voorkomen.

Dick Klinkhamer op 15 december 2015 16:45

Inkomen bestaat voor de meesten uit werk, inkomen is kunnen besteden, gebruik maken van bestedingsruimte is kunnen ondernemen, ondernemen is innoveren om bij te blijven in de (verder globaliserende) concurrentiestrijd, innoveren is gebruik maken van technologie, investeren in technologie begint bij het kunnen financieren vanuit de winst.
Probleem van de huidige arbeidsmarkt is dat niet meer wordt ingezien dat het systeem zich zelf in de staart bijt als de werkgelegenheid wordt uitgehold. Arbeid heeft immers een paar functies: geven van een identiteit, verkrijgen van individueel bestedingsvermogen maar bovenal een zo breed mogelijke verdeling van de economische markt(en). We zijn bezig met een ratrace.
Voor jongeren lastig om een aanvang te maken om iets op te bouwen, voor 50+ interen op vermogen (hun solvabiliteit) om liquide het hoofd boeven water te houden. Voor de laatste groep geldt evenwel dat zij het in hun arbeidzame leven niet meer goed kunnen maken en na pensionering blijvend minder te besteden hebben. Zoals bekend worden we steeds ouder....


Koos den Dunnen op 15 december 2015 16:45

Ik lees eigenlijk alleen problemen en geen oplossingen. Als je uit financiƫle overwegingen als Rijk zijnde besluit om de VUT af te schaffen (met onduidelijke bestemmingen van de gelden) en tegelijk de pensioenleeftijd verhoogt (en dan zelfs geruisloos nog een keer) en dat tijdens een crisis dan kan een kind zien dat we onszelf met problemen opzadelen.

We zitten volgens mij sowieso in een omschakeling naar robotisering dus een plaatje voor de toekomst is niet 25 jaar werken maar kortere werkweken voor iedereen. Dan houden het langer vol en blijven we 'onderdeel van de maatschappij'. Dat, samen met een minder controlerende maatschappij, bijvoorbeeld door invoering van een basisinkomen, zorgt dan voor een nieuwe blik naar de toekomst waar iedereen weer energie van krijgt.

Jos van Calsteren op 15 december 2015 16:45

Het overheidsbeleid in deze klopt in elk geval niet. Ouderen langer laten doorwerken terwijl er tegelijkertijd geen werk voor is, is wel heel vreemd. Het was geloof ik een bezuinigingsmaatregel maar wat bespaart de overheid in totaal als er tegenover minder AOW-uitkeringen meer WW- en bijstandsuitkeringen staan. Het verschil is alleen dat je eerst trotse AOW-ers had ("ik heb mijn werk erop zitten") en nu geknakte ouderen in de WW en bijstand ("ik kan nog, ik moet nog en ik wil nog maar ze hebben me niet meer nodig"). Volgende bezuinigingsmaatregel die compleet averechts werkt: 2 jaar loondoorbetaling door werkgevers bij ziekte en vervolgens nog 10 jaar de gedifferentieerde Ziektewetpremie moeten betalen. Alle ziektes die mensen definitief doen stoppen met werken (kanker, hart- en vaatziekten, Alzheimer, Parkinson enz.) komen bij ouderen veel vaker voor dan bij jongeren. Dus welke werkgever neemt nog een 50+-er in dienst??? Nee, liever neem je z.s.m. afscheid van je oudere werknemers als je de kans krijgt. Scheelt ook nog een hoop pensioenpremie, zeker bij beschikbare premiestaffels. Kortom: eerst moeten het foute overheidsbeleid en de negatieve financiele prikkels voor het in dienst nemen en houden van oudere werknemers van de baan. Vervolgens is het simpel: verdeel de beschikbare arbeid en de beschikbare hoeveelheid geld die we daarmee verdienen evenredig over de beroepsbevolking. Je kunt aan twee knoppen draaien: de pensioenleeftijd en het aantal uren per week. Klinkt als een planeconomie, dat bedoel ik niet. Maar vereist wel constructieve samenwerking van werkgevers, bonden en regering. En ja, Ziektewet/WAO en pensioen mogen van mij volledig in handen van de overheid. Marktwerking is een groot goed maar niet als het perverse financiele prikkels tot gevolg heeft.

Plaats zelf een reactie