Expand verbindt HR professionals en HR vacatures aan het hele vakgebied

Obama op de werkvloer

Ik heb respect voor Obama en de prestatie die hij samen met zijn team heeft geleverd door als eerste zwarte kandidaat het presidentschap te winnen. En hoewel dit op zich al een grootse prestatie is. Zullen we nog geduldig moeten wachten op de vruchten die zijn presidentschap in deze lastige tijden af zal werpen. Obama heeft een loodzware erfenis mogen ontvangen van de Bush administratie waar ik u tegen zeg. Toch zal het gemakkelijker zijn om het beter te doen dan Bush dan om het slechter te doen. En daarom zal het presidentschap van Obama niet alleen een moeilijke periode zijn maar vooral ook een periode van kansen. Kansen om zaken die krom zijn weer recht te zetten.

Slechts elf dagen na zijn presidentschap werd hij genomineerd voor de Nobelprijs van de vrede en negen maanden later wint hij de prijs! Hoezeer ik het Obama ook gun vind ik het winnen van de Nobelprijs na negen maanden presidentschap een voorbarige actie. Ten opzichte van de prestaties van de andere kandidaten voor de Nobelprijs heeft hij immers nog geen noemenswaardige resultaten behaald tijdens zijn ambtstermijn. Maar toch heeft hij al de hoogste onderscheiding gekregen die er te halen valt. Typisch gevalletje van symboolpolitiek. “Als we het maar met zijn allen hard genoeg roepen dan zal de rest het ook wel geloven”
Ik zie de uitreiking van de prijs dan ook meer als symboolpolitiek dan een rechtvaardige prijs die bij de behaalde resultaten behoort. Behaalde resultaten uit het verleden (zoals het winnen van de verkiezingen) bieden immers geen garantie voor de toekomst, zoals mijn autoradio mij dagelijks toespreekt.



Barack Obama en zijn nobelprijs voor de vrede Bron: ANP


Binnen mijn organisatie delen we geen Nobelprijzen uit maar wel bonussen en salarisverhogingen. En ik zie hetzelfde verschijnsel wel eens binnen mijn organisatie voorkomen. Er worden twee of meerdere kandidaten naar voren geschoven voor een functie of een salarisverhoging. Laten we in dit voorbeeld uitgaan van twee kandidaten Pietje P en Ali B.

Van de twee kandidaten heeft Ali B de beste resultaten behaald maar is een rustige ingetogen jongeman en geen sensatiezoeker. Hij vindt het gewoon belangrijk om zijn werk goed te doen. Pietje P doet zijn werk ook prima maar wat hij nog beter kan is netwerken. En ervoor zorgen dat zijn resultaten gezien worden door de leiders van de organisatie. Resultaat hiervan is dat bij de eindejaarsbeoordelingen niet alleen feitelijk wordt gekeken naar de behaalde resultaten maar vooral ook het gevoel en de zichtbaarheid bij het management een belangrijke rol speelt bij de beoordelingsronde. Als resultaat hiervan krijgt Ali B aan het einde van het jaar een standaard loonsverhoging omdat hij zijn werk goed doet. En Pietje P krijgt een fikse loonsverhoging, een promotie en een bijbehorend kantoor met lieftallige personal assistent.

Wat er in feite gebeurt is dat de “schreeuwer” meer erkenning krijgt dan de “doener”. Hiermee stimuleert men dus “schreeuwgedrag” en demotiveert men “doe-gedrag” in de organisatie. En voor je het weet, is je objectieve jaarlijkse beoordelingsronde veranderd in een Idols-achtige populariteitswedstrijd waarbij de mooiste, grappigste, populairste of luidruchtigste kandidaat met de prijzen aan de haal gaat. Ik vraag me weleens af hoe vaak mijn managers hier bewust bij stilstaan. Binnenkort krijg ik gelukkig weer een kans om ze hieraan te herinneren. De jaarlijkse beoordelingsronde komt er deze maand weer aan en ik zal paraat staan! Om de managers vriendelijk doch dringend in de oren te fluisteren om ook eens naar die stille kracht te kijken en niet alleen naar de schreeuwers te luisteren…“Change, Yes we can!!” 

Door Gastblogger op 16 december 2009

Reacties op Obama op de werkvloer

Er zijn nog geen reacties.

Plaats zelf een reactie