Expand verbindt HR professionals en HR vacatures aan het hele vakgebied

[Tijd om de balans op te maken ] Burn-out 1/?

Het was een grauwe zondagmiddag toen we neerstreken op een terrasje in de buurt van Utrecht Centraal. Ze had me dinsdagavond benaderd met de boodschap dat zij de signalen van burn-out toch wel bij zichzelf herkende. E. en ik kennen elkaar al een aardige tijd en we hebben samen heel wat af gefeest toen we beiden nog student waren. E. heeft ambitie en daardoor kwam haar carrière in een rappe stroomversnelling. Verhuizen naar Amsterdam en 50 uur per week werken was dagelijkse kost voor deze jongedame. Maar wat veel mensen en ik niet wisten was dat E. ook een lieve man had ontmoet die ernstig ziek was, en de aankomende tijd zou daar ook weinig tot geen verandering in komen. Alles heeft E. doorstaan en daarom is het nu tijd om de balans op te maken. We blikken terug op deze intensieve tijd, nemen een kijkje in de toekomst en hopen natuurlijk allemaal op een goed einde. Ze kenden elkaar uit de kroeg. Hij was meteen open geweest over zijn voorgaande ziekteperiode. En na kort daten kwam hij erachter dat een MRI scan onvermijdelijk was.
Hij deelde dit met haar en die avond kreeg hij de uitslag. Het was goed mis.  Een acute operatie was nodig. De spanning was verschrikkelijk, na 8 lange uren belde de arts, Uitslag: mogelijke verlamming, misschien zelfs volledig. Zij had rust nodig en moest nadenken. Hij lag daar, lijkbleek, lusteloos. Na de operatie voelde hij zich hondsberoerd, het vochtniveau in zijn buik was super hoog. Spreken deed pijn dus liet hij het maar.
Revalideren van de ondertussen bekendste ziekte:

Kanker.

Onderweg naar het revalidatiecentrum dacht hij na over de gehele rit. Hij belde haar op dat hij meteen weg wilde uit deze tent. Ze was niet begripvol tot ze voor de deur stond van het revalidatiecentrum, het was vervallen.
Ze trok het nauwelijks. Maar ze was zo gek op hem, hij was het. Alles waar ze ooit over durfde dromen.

Het heeft wel gevolgen gehad voor haar carrière. Focussen op werk was minder geworden maar werken en verzorgen, dat was alles wat ze kon. Ze wilde blijven, maar het kon altijd misgaan, de leuke dingen veranderden in een medische molen. Tripjes naar het buitenland of zelf naar de kaasboer om de hoek was er niet bij. Ze liet de tranen over haar wang biggelen, stromen tot er alleen nog maar leegte was.

Was dit de juiste keuze geweest? Twijfels daar was geen plek voor, voor hem niet en voor haar niet.

Op.
Het was op.
Geen energie.
Ze kon niet meer.
Als ze niet meer ging werken dan hield ze het niet meer.
Ziek zijn was geen optie.
Signalen werden genegeerd.
Het randje, was het zilver of goud?
Verwerken kost tijd, tijd was kostbaar. Wat ze niet verwerkt had, daar moest ze zich op focussen. 5 uiterst belangrijke dingen die nog een plek moesten krijgen. Sporten en veel praten. Het was helder, er was werk aan de winkel.
Kwetsbaar opstellen was er thuis niet bij. Oma en papa waren echte doorzetters.
Dus niet kwetsbaar zijn. Gewoon door gaan, ik mag het niet het hoort niet.

Burn-out, dat is voor zwakkelingen.

Praten, pfff.
Gevoelens zijn volatiel.

Ze keek uit op het randje, danste er omheen.
Het randje heeft scherpe kanten.
Voordat je je snijdt, val je in het oneindige.

Herken jij de signalen in dit verhaal? Zie jij ook de druppels die de spreekwoordelijke emmer over laten lopen? De komende maanden blog ik over het topic burn-out, een reeks waarbij theorie, tips en echte verhalen door elkaar heen zullen lopen. Probeer op tijd de signalen te zien, daar voorkom je veel erger mee. De kop is eraf met dit persoonlijke verhaal, mocht je jezelf nu hierin herkennen dan kom ik graag met je in contact. Nu rest mij alleen nog je door te verwijzen naar het onderstaande boek indien je zelf graag aan de slag zou willen.

Opgebrand, herkennen, voorkomen en genezen van burn-out – Jaap van der Burgh & Hans Reijnen

Deel 1/?.

Geplaatst in HR varia door Sophie Groot Wassink op 7 oktober 2016

Reacties op [Tijd om de balans op te maken ] Burn-out 1/?

Karima op 7 oktober 2016 11:37

Wat een menselijke schrijfstijl heb je Sophie.

Ik herken heel sterk de 'omgevingen' die niet vergevend staan tegenover mensen die zwakte willen laten zien. De medewerkers die ik heb geholpen met een burn-out voelden weinig draagvlak om zich heen en stelden het daarom uit om actie te ondernemen. Zo bleven ze steeds doorwerken totdat ze er heel diep in zaten - en er zelf niet meer uit kwamen.

Plaats zelf een reactie