Expand verbindt HR professionals en HR vacatures aan het hele vakgebied

De dag dat ik besloot ontslag te nemen…

“Ontslag nemen, dat kan toch helemaal niet?” Dat was mijn eerste reactie toen mijn vriend en ik het hadden over mijn twijfels rondom mijn werk. In mijn blog van 14 oktober schreef ik nog enthousiast over de twijfels die je kunt hebben als je net bent gestart bij een nieuwe werkgever. Ik schreef dat ik mijzelf het doel stelde om nog 9 maanden door te zetten om iets te realiseren.

En nu? Nu heb ik ontslag genomen. En het voelt goed. Heel goed zelfs. Ik merkte dat het werk mij energie kostte. Dat op zich is niet erg, alleen het kostte meer energie dan het mij opleverde. Ik heb ervaren dat ik op voor mij belangrijke onderwerpen anders dacht dan de directieleden. Anders, niet beter, maar anders. En over dat verschil hebben we goede discussies gevoerd. Ik ben er ook van overtuigd dat als ik daar was gebleven, we wellicht samen hadden kunnen groeien naar verandering.

In dit geval was het een kwestie van niet willen. Omdat ik door deze situatie aan energie inleverde, wilde ik dit niet doorzetten. En dus heb ik na gesprekken met mensen die dicht bij mij staan en goed nadenken, het spreekwoordelijke “er een nachtje over slapen”, besloten om ontslag te nemen. En dat zonder een andere baan te hebben.

Ik adviseer medewerkers die met mij in gesprek gaan als ze niet lekker in hun vel zitten, om goed na te denken of zij nog energie krijgen van hun (of het grootste deel van de) werkzaamheden en de omgeving. Als dat niet zo is, denken we samen na of ze dit zelf kunnen veranderen. Hebben zij die invloed niet, dan adviseer ik ze om zich heen te kijken naar werkzaamheden of een werkplek waar dit wel het geval is. En wat ik anderen adviseer, wil ik zelf ook volgen.

Ik geef mijzelf de maand december ‘vakantie’. In de tussentijd kijk ik om me heen of er een leuke nieuwe uitdaging op mijn pad komt. Interim of in dienst, het maakt mij niet uit. Zolang het me gelukkig maakt!

Geplaatst in HR varia door Carola Spruit op 7 december 2016

Reacties op De dag dat ik besloot ontslag te nemen…

Corinne Klaver op 7 december 2016 10:29

Ha Carola,

Wat een verstandige keuze heb je gemaakt. Je toont lef en onafhankelijkheid en dat waarderen steeds meer bedrijven.
Soms passen werknemer en werkgever onvoldoende bij elkaar en is het kiezen van je eigen koers de juiste stap. In gesprekken met coachees merk ik echter ook wel eens dat mensen vluchten voor hun werkomgeving. Het niet goed kunnen samenwerken met collega's of leidinggevende en elkaar niet begrijpen, kunnen aanleiding zijn voor onvrede en werkstress. Weglopen voor de situatie is dan niet altijd de meest wijze keuze. Soms is het denk ik beter om iemand dan eerst naar zichzelf te laten kijken en te laten ontdekken wat datgene is wat iemand belemmert en doet leeglopen. Daarmee is de kans dat iemand bij een andere werkgever tegen dezelfde struggle aanloopt een stuk kleiner. Verder ben ik het met je eens dat je niet moet blijven zitten op een pek als je het gevoel hebt dat je je talenten onvoldoende kunt benutten en de cultuur geen positieve bijdrage levert aan je werkplezier en werkgeluk.

Succes met het vinden van een andere rol.

C. op 7 december 2016 10:45

Ik heb exact het zelfde gedaan vorige week en ondanks het echt doodeng is nog geen enkel idee te hebben wat er op mijn pad gaat komen en of geen spijt krijg ofzo omdat we het ons niet lang kunnen veroorloven ben ik ook erg trots op mezelf dat ik na een periode van wikken en wegen (en burn out klachten door niet goed voelen in de baan) dacht... het is genoeg ik doe het! Het is een sterke keuze en dat maakt dat het goed gaat komen.

D op 22 juni 2017 19:17

Hi C en C,
Nog een week en dan is het zover. Ik heb ook, na 16 jaar werken bij mijn huidige baas, vrijwillig ontslag genomen van een hele leuke en goed betaalde baan. Het voelt alleen wel dubbel. Aan de ene kant de vrijheid en blijheid dat ik eindelijk voor mezelf gekozen heb. Dat ik de keuze gemaakt heb om niet meer, uit alle macht, te proberen alle ballen in de lucht te houden. Met als gevolg dat ik nergens meer tevreden over ben. Totaal geen energie en tijd meer over heb voor mezelf en diegenen die echt belangrijk voor me zijn. En alleen nog functioneer op de automatische piloot. Aan de andere kant voelt het vreemd om, na totaal 32 jaren zelfstandigheid, nu van het inkomen van mijn partner afhankelijk te zijn. Wat als het fout gaat tussen ons. Hoe zal het zijn om geen lieve en leuke collega's meer te hebben. Iedereen vind het dapper. Alleen voor mij is het niet dapper maar een absolute must om te overleven. Gelukkig heb ik altijd genoeg zelfvertrouwen gehad om te weten dat er weer iets leuks op mijn pad komt. Eerst maar even een kleine time-out. En dan weer op zoek naar een leuke uitdaging die mijn werk-prive niet uit balans brengt. Ik ben benieuwd hoe het anderen vergaan is die dezelfde beslissing genomen hebben.

c. op 24 juni 2017 13:57

Het blijft spannend maar je maakt ruimte vrij voor nieuwe dingen op je pad. Zo moest ik door een soort rouwperiode en niemand stond erachter want met minder inkomen konden we onze dromen niet meer realiseren. Ineens gebeurde er van alles in mn leven, dingen waar we jaren op aan het wachten waren. Ook vond ik weer kracht een sollicitatie goed te doen en werd aangenomen. Helaas was de overgang te snel en de cultuur zo anders met twijfels of ik dit werk nog wel wil. Na 12 weken alsnog besloten daar ook te stoppen. Nu gun ik mezelf de tijd om weer fris en helder te worden en hopelijk weet ik voor t einde vh jaar wel wat ik wil want werken moet ik toch weer on die dromen te realiseren, weer wat ruimer te kunnen leven en bezig te zijn...maar door deze spannende keuzes voel ik me ook gegroeid. Helaas niet gesteund, dit is de hokjes cultuur vd maatschappij denk ik...later lachen we er om. Sterkte en ja het is doodeng en je moet echt even door een soort periode. Leg jezelf niets op, geen stress aangaan en doe even alleen waar je blij van wordt. Het mag! En wie weet wat er straks onverwachts weer op je pad komt...

Plaats zelf een reactie