Expand verbindt HR professionals en HR vacatures aan het hele vakgebied

Ben ik een feministe?

Ik leef en werk en zorg voor mijzelf en mijn dochters (ja, in die volgorde ja) en ben daarin onafhankelijk. Je zou kunnen zeggen dat dit mij een gelijkwaardige positie geeft ten opzichte van de man, ik draag bij aan het BNP, gebruik mijn stemrecht, geef mijn dochters het voorbeeld van een vrouw in regie i.p.v. ze alleen de sprookjes voor te lezen over prinsen op het witte paard, terwijl al stofzuigend door het huis te sloven. (Heerlijk even chargeren zo af & toe!) Kortom; de boodschap die ik mijn dochters mee wil geven is: "Wij regelen ons eigen leven zelf omdat wij daarvoor de mogelijkheden hebben en dat voelt goed, tot op het niveau van je ziel omdat dit maakt dat je je volledige capaciteiten in kan zetten…" 

Dit artikel in de Volkskrant zette mij vandaag aan het schrijven van dit blog… Kan niet waar zijn dacht ik: Dat mannen er nog steeds niet echt achter staan, gelijkwaardigheid. Ik ken gelukkig een paar andere mannen die het wel durven zeggen, maar niet genoeg ben ik bang…

Af-geserveerd worden

Dit behoeft uitleg en die krijg je van me. Van mijn oma's werd niet veel verwacht in het leven. Ja, trouwen en voortplanten en toen mijn oma's gingen trouwen kregen zij nog brieven van hun werkgevers: "Dank voor uw inzet, maar uw gehuwde status maakt dat uw verplichtingen thuis liggen en daardoor maken wij geen gebruik meer van uw diensten." Hopla: Af-geserveerd werden ze naar het aan-"recht"…

Ja, ja, lang geleden denken jullie, oud nieuws…

NOT! Deze info trok ik net even in de gauwigheid van de SER website:

"Adviesnr. 1969/06 - 16 mei 1969 De Raad is van oordeel dat huwelijk of voorgenomen huwelijk geen motief voor ontslag zou mogen zijn. Eventuele wettelijke regeling zal eveneens ter overweging worden voorgelegd…"

Ik ben trots op mijn oma's want zij zijn beiden uit treurige, liefdeloze huwelijken gestapt. Dit in tijden dat dit echt zéér ongebruikelijk was en ze hebben altijd hun steentje bijgedragen aan de maatschappij. Helaas heb ik van één van mijn oma's nooit kunnen horen waar zij voor brandde in het leven. Zij zat vol angst en indoctrinaties van de kerk, vast in de overtuiging dat ze gefaald had in haar leven en nooit heeft ook maar iemand aan haar gevraagd: "Wat voor stempel had jij graag aan je leven willen geven?"… Ik vind dat triest, dat je a) de keuze mogelijkheid niet hebt & b) de vraag ook niet in je opkomt of aan je gesteld is… Want wat ik wel weet en gevoeld heb is haar zielen-onrust naast (dat gelukkig ook) haar stille verwondering voor mij.

Jeanne D'arc

Ik ben een groot fan en bewonderaar van sterke vrouwen, Jeanne D'arc is daar bijvoorbeeld een van. Zij was een "gewoon godvruchtig boerenmeisje" maar wel één met een enórme boodschap en of je nu gelooft dat ze de stem van God, Maria en/of engelen hoorde, ik geloof in de stem van de ziel, het hart, de roep, de lokkingsroep. Dat je iets te vertellen hebt, je mensen te overtuigen hebt met geestdrift en dat vervolgens ook doet met de stem van je hart en dat je daarmee dus hele legers kunt verzamelen, bergen kunt verzetten. Helaas werd Jeanne verkeerd uitgelegd, ze was haar tijd ver vooruit en nam geen blad voor de mond als het om "haar waarheid" ging. Kijk: en die waarachtigheid vind ik zo inspirerend, zo prachtig! Want wie durft dat nou nog vandaag de dag. De gevestigde orde in twijfel trekken, omdat je voelt van binnen dat er iets gebeurt dat niet klopt en jij het anders ziet…

Er is mij wel eens gevraagd in een selectiegesprek voor een vaste HR positie of ik niet te eerlijk & open ben. Of ik de politieke gevoeligheid van dingen wel kan inschatten. Ja, zeg ik dan: laten we alsjeblieft ophouden op eieren te lopen en zeggen wat er te zeggen valt, zoveel als dat kan. Die boodschap is misschien niet altijd leuk, maar in elk geval eerlijk. Inhoudelijk kun je denk ik heel open en eerlijk zijn en onderwijl oog en oor hebben voor je relaties en daarin doseren. Hoe meer mensen nut en noodzaak voelen van veranderingen, hoe meer je ze meekrijgt wat mij betreft. Maar goed, misschien loop ik vooruit in mijn HR-tijdperk door te denken dat je juist met openheid & vertrouwen bruggen bouwt. ;)

De Jeanne D’arc waardige tegenvraag is hier misschien wel: "Hoe kun je movements bouwen in je organisatie waarmee je de oorlog kunt winnen?"

"De ziel zal geen genoegen nemen met iets wat op liefde lijkt" ~ Susan Smit in Vloed

Deze quote vind ik geweldig en deze geldt volgens mij ook als je het woord "liefde" vervangt voor "veiligheid" en je eigen stempel op het leven willen drukken. Als je je veiligheid ophangt aan je omgeving, je partner of de overheid voor bijstand bijvoorbeeld, is dat geen werkelijke veiligheid want die haal je alleen uit jezelf. Ik zie deze factoren toch meer als (tijdelijk) vangnet... Ditzelfde geldt voor je "legacy", met andere woorden "wat je wilt achterlaten" in je leven. Het waarom je doet wat je doet… Een vrouw is niet alleen maar partner, moeder, vriendin en braaf & goed wereldburger. Zij heeft ook diep verborgen talent in zichzelf, een eigenheid waarmee zij kleur aan het leven kan geven. Waarom doe je wat je doet? Wat irriteert je en zou je graag recht zetten in de wereld? Wat wil je dat men van je onthoud na je leven? Ga DAT dan alsjeblieft doen!

En? Ben ik een feministe? Ik weet het niet, ik ben van gelijkwaardigheid, dat weet ik wel...

Geplaatst in HR varia door Selma van der heiden op 14 oktober 2013

Reacties op Ben ik een feministe?

anoniem op 15 december 2015 16:44

Wat een prachtig geschreven blog. Inspirerend. Krachtig. Waarachtig. Dank hiervoor......

anoniem op 15 december 2015 16:44

Veel tekst en geen HR, het lijkt er meer op dat je opzoekt bent naar erkenning voor jezelf dan dat je wat toe wil voegen aan HR. De vraag welke je tijdens je sollicitatie gesteld werd is oprecht, een HR medewerker dient een integer persoon te zijn en niet een feestje van HR voor zichzelf te willen bouwen. Een HR medewerker wil goed omgaan met normen en waarden, door jouw draai er aan te geven doe je wellicht iets anders maar draagt het niet bij aan de kwaliteit van een organisatie.

Het komt duidelijk over dat je vindt dat je zelf niet gelijkwaardig wordt behandeld of erkent. Om nu HR hiervoor als excuus te gebruiken en de wereld anders te projecteren dan deze is lijkt niet oprecht. De HR wereld is allang veranderd, sterker deze wordt gedomineerd door vrouwen omdat ze hier goed in zijn.

Het is dus duidelijk dat je je probleem ergens anders moet zoeken dan bij een ander.

Selma op 15 december 2015 16:44

Toen ik gisteravond bovenstaande reacties las dacht ik: "Wauw, wat een uitersten!" Dank voor het compliment "anoniem 1" en richting "anoniem 2": Ik weet niet of je een man of vrouw bent, maar ik reageer vanuit die laatste veronderstelling: Feminisme is wel degelijk een HR topic, zeker als het om gelijke waarden gaat, het glazen plafond, diversiteit, werk- prive, etc. etc.

Iedereen vind erkenning fijn, maar als je te afhankelijk bent van externe bevestiging heb je inderdaad een probleem! ik wil en heb zeker wat toe te voegen aan HR, en aangezien daarin idd veel vrouwen werkzaam zijn (maar ook stranden!) schrijf ik vaak vanuit dat perspectief. Ik weet uit ervaring hoe je kunt worstelen (in dit vak) en als young professional, vrouw en als ondernemer. Ik zoek dit al schrijvend uit en deel (mijn waarheid, worsteling en lessen) in de hoop daar anderen, werkzaam in HR, mee te kunnen helpen en/of inspireren...

En dit is voor mij slikken: Dat ik, wanneer ik mijn kop boven het maaiveld uitschrijf, mijzelf ook open moet stellen aan kritische feedback en oordelen van anderen. Maar weet je; het is goed, want het stimuleert dialoog en die is goed en nodig. "If you learn teach, if you get, give" ~ Maya Angelou

Je reactie is nogal fel, ik besluit daar verder niet over in te zitten. Ik heb geleerd geen voetbal te zijn van de mening van een ander. Ook heb geleerd voor mijzelf en mijn waarheid, morele standaard uit te komen en ik heb me voorgenomen niet meer te laten raken door mensen die niet met mij in diezelfde arena staan..

HR moet en mag zeker wel een feestje zijn, laten we alsjeblieft plezier hebben in ons werk! Maar je moet (en dat is wat jij vast bedoelt) de ander wel willen ontmoeten vanuit zijn of haar perspectief en van daaruit, vanuit de Business en/of waar iemand zit in zijn belevingswereld/leerproces, expanderen. En dat doe je inderdaad vanuit je eigen morele kompas. Grappig toeval want ik heb net deze week een blog afgerond over dit morele kompas en HR professionals hebben daar mijns inziens heel erg veel aan... en weer anderen niet, niet iedereen zal "mijn publiek" daarin zijn natuurlijk.

Ik ben er van overtuigd dat door eerlijke relaties met jezelf en je omgeving te hebben je ten alle tijden bijdraagt aan de kwaliteit van een organisatie.

En "nee" ik heb me in het verleden inderdaad niet altijd eerlijk en gelijkwaardig laten behandelen, maar daarvoor gebruik ik zeker HR niet als excuus, ik was daar zelf bij. Ik heb ook wat dit betreft eerlijk in de spiegel gekeken en als je jezelf niets "waard" vind, bevestigt de buitenwereld je daarin. Dus heb ik heel hard gewerkt aan mijn persoonlijke ont-wikkeling & perspectief. Mijn eigenwaarde is nu goddank zodanig gestegen dat ik het mijzelf, en wat ik aan blogs produceer, waard vind om jou een constructief tegen-bericht te geven. In het verleden heb ik mij te vaak laten gebruiken als vuilnisbak voor andermans meningen en emoties namelijk. Nu laat ik zaken daar waar ze horen.

En ik vraag me werkelijk af of de HR-wereld echt gedomineerd word door vrouwen... We zitten echt nog niet vaak genoeg & serieus aan die vergadertafels. Er zijn in het algemeen echt nog te weinig vrouwen in de top van organisaties vertegenwoordigd. zie ook: http://www.hi-re.nl/2013/03/15/vrouwen-aan-de-top-video/ met de fantastische speech daarover van Sheryl Sandberg. Ik zou daar aan willen toevoegen: Vrouwen moeten ophouden met zichzelf & elkaar te veroordelen. Wij identificeren ons nog te vaak en te veel met diegenen waarmee we een relatie aangaan en worstelen serieus met onze eigen en andermans verwachtingen..

Wel ben ik het met je eens dat vrouwen inderdaad sterk zijn in relaties omdat we ons zo goed kunnen inleven en verbinden, netwerken etc.. Maar sterke vrouwen die ook masculien gedrag aan de dag brengen worden vandaag de dag ook nog steeds kei-hard afgerekend: "Niet aardig, slechte moeder.." En veel vrouwen willen juist daarin graag erkend worden, zijn vaak hun even lang geprogrammeerd: "wees lief, doe eens aardig" Dus om daar echt los van te komen en op te gaan staan, ook in HR en vanuit je eigen kracht je eigen "EI" te leggen is voor veel vrouwen een weg van vallen en opstaan...

Gelijk"waar"digheid is niet meer en niet minder dan zeggen: wij zijn van gelijke waarde, ik zie mijn waarde en ook die van anderen. Ik gun jou hetzelfde open vizier en zelf-bewustzijn. Fijn weekend!

Anneke op 15 december 2015 16:44

Ondanks je enorme epistel als tegenreactie, kan ik me erg vinden in de reactie van 'anoniem 2' en sluit ik me hier graag bij aan. Ook ik heb het idee dat je vooral probeert om persoonlijke frustratie via een 'professionele' uitlaatklep te ventileren.
Wat het ook is geweest, een rough break-up, een glazen plafond of een mislukte business case, de duidelijke onderliggende laag in je verhaal maak dat het overige nogal ongeloofwaardig overkomt. Alsmede je verdedigingsdrang bij het ontvangen van kritiek, die hieraan inherent is. Hoe je omschrijft je dochters mee te trekken in je emoties en ze te leren dat vrouwen het wel even alleen kunnen en echtscheiding en alleenstaand moederschap bijna propageert, vind ik ronduit zorgelijk.

Persoonlijk ben ik ook een moeder met een carrière, maar mijn kinderen komen minstens op een gedeelde eerste plek met mij. 'Heb uw naasten lief zoals uzelf' en waar zijn we als onze kinderen onze naasten niet meer zijn? Kinderen de gelijkWAARdigheid tussen geslachten bijbrengen is een groot goed. De biologisch bepaalde verschillen tussen mannen en vrouwen ontkennen is simpelweg naïef.

Bijvoorbeeld; mannen hebben een grotere spiermassa en zijn fysiek sterker dan vrouwen. Ik hoor Olympische sportvrouwen nooit klagen over het niet mee mogen doen aan de wedstrijden voor mannen. Zij voelen zich namelijk gelijkWAARdig behandeld, omdat op dezelfde manier hun capaciteiten tegen de gestelde verwachtingen en gekozen tegenstanders worden afgewogen. Daar draait een gelijke behandeling volgens mij om: geef iedereen de kans om zijn of haar EIGEN capaciteiten maximaal te benutten. Zo geldt dit ook inhoudelijk op gebied van verschillende kennisgebieden en competenties.

Ik ben dankbaar dat mannen en vrouwen zo verschillend geschapen zijn, zodat we elkaar in elke laag van ons leven zo mooi kunnen aanvullen. Thuis, bij de kinderen, op het werk en daarbuiten.

Afsluitend wens ik jou en je dochters veel sterkte om je met deze instelling voort te bewegen in de maatschappij. Je zult het nodig hebben, vrees ik.

HR vrouw op 15 december 2015 16:44

Dat hebben vrouwen en HR gemeen met elkaar: dat gepiep over niet serieus genomen worden. Een selffulfilling prophecy. Ga toch gewoon je werk doen en maak het verschil.

Ada op 15 december 2015 16:44

Wat een bijzondere, en zelfs bijna venijnige reacties op deze blog. Vooral de zin 'je zult het nodig hebben, vrees ik' weerspiegelt in mijn ogen niet bepaald het mededogen dat je zou mogen verwachten. Ook de opmerking dat zij hiermee niet aan HR bijdraagt lijkt mij niet bepaald op feiten maar op verafstaande, subjectieve aannames gebaseerd.
Ikzelf heb me nooit afgevraagd of ik als vrouw anders wordt behandeld, of ik harder moet presteren. In mijn jeugd was ik fanatiek feministisch en ik sta nog steeds achter die inhoud en uitgangspunten maar dan nu zonder vuistje aan mijn kettinkje. Vanuit feministisch oogpunt en het uitgangspunt van gelijkwaardigheid is mijn leven tot op heden verlopen zoals ik me dat als 17-jarige had voorgesteld. Mannelijke collega's hebben mij nooit anders behandeld dan zij hun mannelijke collega's behandelen. Qua communicatie kan ik mij wat voorstellen bij hetgeen Selma schrijft. Mijn woordkeuze zou een volstrekt andere zijn geweest maar de andere reacties schijnen haar woordkeuze ook en vooral aan te grijpen om Selma eens goed uit te leggen dat ze misschien denkt dat ze al een hele Piet is .... Maar dat ze er echt nog lang niet is.
Ik proef op de één of andere manier nou net weer die onwellevendheid die soms onder vrouwen kan ontstaan. Destijds werd geroepen dat vrouwen elkaar moesten steunen, daarbij woorden gebruikend als 'zusters op wie je moest kunnen bouwen, en die je zouden moeten steunen'. Hoewel ikzelf niet zoveel met dat soort kretologie heb lijken de hierboven geplaatste reacties precies het tegenover gestelde te laten zien. Als vrouwen zo met elkaar om gaan is het niet zo verwonderlijk dat er geen old-girls-network' ontstaat. Dat een positief bedoelde blog tot zoveel betweterigheid leidt vind ik jammer.
Ieder mens, iedere vrouw, heeft zijn/haar eigen weg en pad te gaan en verdient respect voor de eigen-wijze waarop hij/zij dat pad bewandelt. Ik heb niet veel fantasie nodig om in haar blog te lezen dat Selma zich bij haar pad goed voelt. mooi zo!

Plaats zelf een reactie